Բարսելոնա-Երևան. Ճանապարհորդական նոթեր. Մաս Երկրորդ
Ու տիրեց շատ սպասված լռությունը: Գրեթե անդորր, երբ նիրհող ուղեվորները ցնցվեցին մեկի խռմփոցից: Խեղճ մարդը իր 100 կիլոգրամանոց մարմինը հազիվ տեղավորել էր անհարմար նստատեղիին ու երևի արդեն երազ էր տեսնում, իսկ մենք չգիտեինք, ծիծաղենք, թե լանք: Անհնար էր դիմանալ, բայց ոչ ոք չէր բողոքում: Բոլորս լուռ տառապում էինք: [...]
Դեռ հեռվից նկատեցի խմբված, աշխույժ զրուցող մարդկանց ու գնացի առաջ:Սպասելու 50 րոպեների ընթացքում բոլորը ընդգծված կերպով եվրոպացու ու ամերիկացու պահվածք ունեին ու այդ կերպ փորձելով միմյանց հասկացնել, թե ով քանի տարի է դրսում ապրում: Միայն մի երիտասարդ կար, որ շատ էր առանձնանում բոլորից: Գերմանիայում բնակվող հայերից էր : 
Վերջին մեկնաբանությունները