Ինչ սկսվել է նոր եթերաշրջանը, ես ոչինչ չեմ հասցնում, չգիտեմ, ես եմ սկսել սխալ կառավարել ժամանակս, թե գործերս են շատ, բայց, իրոք, չեմ հասցնում: Չեմ ասում, թե գործերս անավարտ են մնում կամ <պռավալ> են լինում, բայց անդադար վախենում եմ չհասցնել, ինձ հետեւում է չհասնցնելու մոլուցքը` սպառնում հոշոտել, գերազանցել ինձ ու մինչեւ ուշ երեկո ես սփրթնած այս ու այն կողմ եմ վազում, միայն թե էդ վախն ինձ չհաղթահարի: Ու չհասցնելու վախից անընդհատ լարված եմ եւ գերնյարդային վիճակում: Ու եթե այդ անելանելի պահին մեկն էլ կողքս որոշում է ծամոն ծամել, վերջ, ես դառնում եմ անկառավարելի հիստերիկ: Երկու խնդիր ունեմ. նախ չվախենալ, որ չեմ հասցնի եւ երկրորդ` այն չհասցնելու ընթացքում չներվայինանամ:
Բայց էս անգամ, իրոք, չեմ հասցնում կամ չեմ հասցնելու: Մինչեւ դեկտեմբեր այնքան շատ, բազմազան ու զանազան գործեր կան անելու, որ չգիտեմ` ինչ անել: Ինտերնետում փնտրեցի ժամանակի կառավարման լավագույն փորձերը, լավ չստացվեց, գուցե ժամանակ չունեի փնտրելու, գուցե այլ պատճառ կար: Միայն հասկացա, որ ժամանակը մատերիա է, որից բաղկացած է մեր կյանքը: Ժամանակը բոլորիս տրվում է նույն չափաբաժնով, բայց բոլորս այն տարբեր ձեւով ու չափով ենք օգտագործում: Իսկ օրը եւ ժամանակը կառավարելու մի քանի շատ հասարակ խորհուրդներ կարդացի, որոնք, իրականում այսպես, թե այնպես անում էի:
- Պլանավորել օրվա գործերը թղթի վրա
- Սկսել առավել կարեւոր ու ծանր գործերից
- Ոչ կարեւոր գործերին անցնել միայն կարեւորն ավարտելուց հետո
- Ամեն ինչ անել հնարավորինս լավ
Լավ, բա ինչ անել, որ հասցնել…
Սիրելի Մանու, Ալան Լեկեյնը ասել է. “ Նա, ով թույլ է տալիս իր ժամանակին դուրս պրծնել, բաց է թողնում իր կյանքը, նա, ով ժամանակը պահում է իր ձեռքերում, պահում է ձեռքերում նաև իր կյանքը”: Իսկ կառավարման տեսաբան Փիթեր Դրաքերն ավելացրել է` “ Ժամանակն ամենասահմանափակ կապիտալն է, և եթե չես կարող այն տնօրինել, ապա չես կարող տնօրինել ոչինչ”:
Հաշվի առնելով ժամանակի մի շարք այնպիսի առանձնահատկություններ, ինչպիսիք են`
- ժամանակն անվերադարձ է,
- ժամանակը հնարավոր չէ կուտակել,
- ժամանակը հնարավոր չէ բազմացնել, ավելացնել,
- ժամանակը հնարավոր չէ փոխանցել,
անհրաժեշտ է գնահատել, խնայել և արդյունավետ օգտագործել ԺԱՄԱՆԱԿԸ: Իսկ թե ինչպես, թող իրենց փորձով կիսվեն ընթերցողները: Ես էլ կմտածեմ…
Ժամանակը զբաղված մադու երբեք չի հերիքում…ինչ լավ կլիներ, որ աշխատող ու քիթ քորելու ժամանակ չունեցող մարդկանց 1 օրը լիներ ոչ թե 24 ժամ, այլ 48…բայց ինձ թվում է էլի չէր հերիքի…
Մի ժամանակ ես էլ նման ֆոբիա ունեի: Հետո աշխատեցի ինձ վրա, ստիպեցի ինձ չմտածել, որ չեմ հասցնի, ի վերջո, աշխարհի վերջը չի, ու ամեն ինչ էլ կհասցնեմ, եթե պարզապես աշխատեմ ու չմտածեմ: Դու էլ փորձիր, հաստատ, կօգնի: Կարևորը, մտածելու վրա շատ ժամանակ մի ծախսիր:
Իսկ ինձ թվում է, որ ինչքան ժամանակ չես ունենում, այքնան ավելի շատ բան ես հասցնում: Այնպես որ -ն ինձ համար անձամբ անհասկանալի է:
es hima azat u hangist nstac em, bajc eli chem hascnum………… erevi gorts anem , vor kjanqs zerqeris mej mna:)
Էս գիրքն են խորհուրդ տալիս:
http://amzn.com/0142000280
Ամբողջ պրոբլեմն էլ հենց այն է, որ ամեն ինչ հասցնում եմ, ուղղակի մտավախություն ունեմ,որ չեմ հասցնի:Ճ
Առանց խուճապի մատնվելու: Խուճապը վնասում է աշխատանքի որակին: Ավելի լավ է քիչ աշխատանք կատարել, բայց որակով, քան` շատ ու անորակ կամ փնթի:Կարևորը` որ հաճույք ստանաք աշխատանքի արդյունքից և գնահատվեք ըստ արժանվույն: Նաև հաշվի առեք, որ ոչ թե մարդն է աշխատանքի համար, այլ`աշխատանքը մարդու: Ինչպես հայտնի ֆիլմում է ասված` մի քիչ ել վաղվա օրվա մասին մտածեք…: Այսինքն, ժամանակ գտեք նաև հանգստանալու համար, որովհետև, առանց հանգստանալու աշխատելով, երկար չեք ձգի: Թեև հանգստանալու ժամանակ էլ երբեմն ուղեղդ չի անջատվում, գործում է ինքնավար ռեժիմով և նոր գաղափարներ ու լուծումներ է գտնում դժվար թվացող խնդիրը լուծելու համար: Հետևաբար, պետք չէ մտածել` կհասցնեմ թե ոչ, այլ` ինչպես անեմ, որ արդյունքը լավ լինի:
Բարեբախտաբար, այն ինչ անում եմ, իրոք շատ եմ սիրում: Կաշխատեմ, հետեւել բոլոր խորհուրդներին:Ճ::Ճ հուսով եմ, կստացվի